Recht op Vrije Meningsuiting: Dyab vs De Standaard

Open Brief aan De Standaard op initiatief van Movement X

De beslissing van De Standaard om de columnist Dyab Abou Jahjah te ontslaan vanwege een mening over de recente aanval in Palestina op soldaten van het bezettingsleger – een mening die hij notabene enkel via zijn eigen kanalen deelde, niet eens via zijn column in de krant - is verbijsterend fout op verschillende niveaus en een aanfluiting van het recht op vrije meningsuiting. Vrijheid van meningsuiting wil zeggen dat eenieder het recht heeft een mening te koesteren, zoeken, ontvangen en verspreiden zonder enige inmenging en die mening mag op alle mogelijke manieren verkondigd worden. Door broodroof te plegen op Dyab Abou Jahjah maakt De Standaard zich schuldig aan een schending van een mensenrecht, want het recht op vrije meningsuiting valt onder de algemene rechten van de mens.  

Daarenboven kende De Standaard de mening van Dyab Abou Jahjah over Palestina toen hij werd aangehaald als columnist. Iedereen die ooit al eens van Dyab Abou Jahjah heeft gehoord kent zijn standpunten daaromtrent al tientallen jaren net omwille van het feit dat hij nooit enige twijfel liet bestaan wat zijn positie is over de bezetting die Israel heet en over de bevrijdingsstrijd van de Palestijnen tegen die bezetting. Het anti-Zionistische standpunt van Dyab Abou Jahjah was dus geen enkel probleem bij zijn aanwerving en was dat de volgende drie jaar van zijn tewerkstelling ook niet.  

Echter, nu opeens klinkt het dat “hij zich buiten de grenzen van het publieke debat plaatst”. Hoezo? Gaat De Standaard ineens voor iedereen bepalen wat de “grenzen van het publieke debat” zijn? Waar liggen die grenzen juist? En zijn er grenzen? Of worden die altijd bepaald door zij die de macht hebben – de vergelijking met “Israël” dringt zich onstuitbaar op – en kunnen dingen zoals mensenrechten en resoluties zomaar genegeerd worden als dat goed uitkomt?  

De Standaard is helemaal niet bezorgd over “de grenzen van het politieke debat”. Integendeel, het is duidelijk dat De Standaard net elke vorm van debat uit de weg wil gaan en nog maar eens bewijst dat de bevrijdingsstrijd van de Palestijnen een taboe onderwerp is in het Belgische medialandschap. Enkel als “Israël” als slachtoffer wordt voorgesteld mag er over gepraat worden, anders niet. Komt er iemand met een andere mening dan wordt die op alle mogelijke manieren de kop ingedrukt.  

Dit gaat niet over een debat – het wel of niet gebruiken van geweld in een situatie van onderdrukking en bezetting kan, in een vrije samenleving die prat gaat op verworven waarden en normen zoals vrije meningsuiting, steeds bediscussieerd worden – dit gaat over de controle behouden van het narratief, wat niet thuishoort in een democratische samenleving, en dat narratief is de bescherming van het extreem-rechtse Zionisme.  

Door Dyab Abou Jahjah te ontslaan heeft De Standaard zich schuldig gemaakt aan broodroof en schending van het recht op vrije meningsuiting. De krant schaart zich bovendien aan de zijde van een onderdrukker en bezetter en neemt een ondemocratische houding aan. De Standaard geeft zich bij deze bloot als ordinair propagandapamfletje ipv als een zo geroemde kwaliteitskrant in een democratische samenleving.  

Doneren kan via: https://www.gofundme.com/SupportDyabAbouJahjah

 

La décision du ‘De Standaard’ de licencier le chroniqueur Dyab Abou Jahjah pour son avis sur la récente attaque en Palestine par des soldats de l'armée d'occupation Israëlienne- une vue qu'il avait d'annoncé par ses propres canaux sociaux, même pas par le biais de sa chronique dans le journal - est une erreur déconcertante à différents niveaux, et et une dérision aux droit à la liberté d'expression. La liberté d'expression signifie que chacun a le droit d'avoir des opinions, de les rechercher et chérir, de les recevoir, distribuer et prêcher sans aucune ingérence, et de toutes les manières. En muselant Dyab Abou Jahjah, le ‘De Standaard’ est coupable de violation des droits de l’homme, parceque le droit à la liberté d’expression fait partie des droits humains en general. De plus, le ‘De Standaard’ connaissait l'opinion de Dyab Abou Jahjah sur le sujet de la Palestine quand il a été recruté en tant que chroniqueur. Quiconque qui connait Dyab de loin ou proche, connait ses points de vues depuis toujours, comme il n’a jamais caché sa position sur l’occupation de la Palestine par Israël, et son opinion concernant la lute pour la liberté des Palestiniens. Ses opinions anti-sioniste n’avait pas posé des problèmes au temps de son recrutement, tout comme ce n’était pas le cas pendant les trois ans suivants. 

Cependant, maintenant soudain il semble que "il se met en dehors des limites du débat public." Comment ca? Le ‘De Standaard’ va soudainement décider pour tout le monde ce que sont les ‘limites du débat public”? Où sont les limites au juste? Y en a-t-il, des limites? Ou sont les limites toujours déterminés par ceux qui sont en pouvoir, -la comparaison avec l’Israël est bien claire - et peuvent les choses comme des droits de l'homme et des résolutions être ignorés si cela nous convient tout simplement mieux? Apparemment. le ‘De Standaard’ ne s’inquiète pas du tout au sujet "des limites du débat politique '. 

Bien au contraire, il est clair qu’on veut éviter tout forme de débat, ils preuvent que la lutte de libération des Palestiniens est un sujet de tabou dans le paysage médiatique belge. Seulement quand l’Israël se présente comme victime, on peut en discuter, sinon…mieux vaut se taire quand on a une vue différente sur les choses, ou bien eux, ils te font taire par tout moyens possible. 

Ici, on parle pas sur le débat – d’utiliser oui ou non la violence dans une situation d'oppression et d’occupation, dans une société libre et fière de ses valeurs et norms acquises comme la liberté d’expression – ici on veut maintenir le contrôle du narrative, ce qui n’a pas de place dans une société démocratique; ce narrative étant la protection du Sionisme de l’extrême droit. 

En démissionnant Dyab Abou Jahjah, le ‘De Standaard’ commet un crime contre le droit à la liberté d’expression. Ainsi, le journal soutient les forces occupantes et prend une attitude antidémocratique. Le ‘De Standaard’ est ainsi exposé comme petite feuille de propagande au lieu d’un journal de qualité vanté dans une société démocratique. 

 

Ondertekend:  

Movement X  

Belgium4Palestina  

Occupy Antwerp  

Solidarity For All  

The RAWR Report

SAP-Rood

 

Individuele Brieven:

    

   

    

 

 

De standaard reactie van De Standaard op lezersbrieven: 

Geachte,  

Dank voor uw kritische reactie. Het was allerminst een evidente beslissing om Dyab Abou Jahjah niet langer als columnist van de krant te publiceren. U vindt mijn motivatie op de opiniepagina’s vandaag wat uitgebreider, onder meer als antwoord op uw mail. Vorige week schreef ik er ook al een redactioneel commentaar over. Alles heeft te maken met context. De eenvoudige vraag is waar ‘any means necessary’ ons leidt in de precieze omstandigheden waarin Dyab Abou Jahjah de uitspraak lanceerde en wat dat impliceert. U vindt die omstandigheden in het stuk vandaag beschreven. In eer en geweten: ik kan die uitspraak in die omstandigheden niet verdedigen als deel van het democratische debat dat wij willen voeren. Natuurlijk moet de hoofdredacteur niet voor elke uitspraak van een columnist kunnen gaan staan. Maar geweld is een fundamentele kwestie. Ik merk trouwens dat geen van de verdedigers in opinieartikels op verschillende fora ‘any means necessary’ onderschrijven in deze precieze omstandigheden, ondanks redeneringen dat ze kan vallen binnen internationaal recht. Ze vinden dat deze uitspraak tot de vrije meningsuiting moet kunnen behoren. Ik ben het met hen eens. Dyab moet dat kunnen zeggen en schrijven. Ik zal vechten voor zijn recht dat te kunnen doen. Maar in de krant trekt ik de lijn elders.  

Met vriendelijke groet,

Karel Verhoeven

De Standaard

Hoofdredacteur

Het is Karel Verhoeven blijkbaar ontgaan dat Dyab Abou Jahjah zijn opinie via zijn eigen kanalen heeft geuit en niet via De Standaard.

 

Verdere petities en statements  

1. Kritische stemmen moeten we koesteren, niet broodroven!  

Ontslag van Dyab Abou Jahjah als columnist van De Standaard: ONZE SAMENLEVING HEEFT RECHT OP EEN VEELHEID VAN MENINGEN, 
HOE TEGENDRAADS DIE OOK ZIJN Op 9 januari ontsloeg De Standaard zijn columnist Dyab Abou Jahjah. Hij had het standpunt ingenomen dat “de bevrijding van Palestina ‘by any means necessary’ moet gebeuren”, en dat was volgens De Standaard, als commentaar bij een aanslag waarbij een Palestijn vier Israëlische soldaten had gedood, onaanvaardbaar. Of men nu het standpunt van DAJ deelt of niet, en of men nu van oordeel is dat gewapende strijd tegen de kolonisatie van Palestina pertinent is of niet, men ontkomt niet aan de vaststelling dat gewapende strijd wordt gelegitimeerd door de Algemene Vergadering van de VN, die in resolutie 3246 “de legitimiteit van de strijd van volkeren voor bevrijding van koloniale en vreemde overheersing en onderdrukking met behulp van alle mogelijke middelen, gewapende strijd inbegrepen, herbevestigt” 

HET ONSLAG VAN ABOU JAHJAH MOET BIJGEVOLG WORDEN BEGREPEN 
ALS EEN INBREUK OP DE VRIJE MENINGSUITING Een zware inbreuk, want het ontslag komt de facto neer op een broodroof, en bijgevolg als een sanctie die deze onafhankelijke en originele stem in het medialandschap probeert te smoren. Het ontslag stemt ook bitter, wanneer men bedenkt dat in De Standaard een columniste als Mia Doornaert ongestoord en jarenlang de kolonisatie van Palestina door Israël mag toedekken – een standpunt dat internationaalrechtelijk wordt veroordeeld. 

ORIGINELE STEMMEN IN DE MAINSTREAM MEDIA Ondergetekenden hebben verschillende visies over het Palestijns-Israëlisch conflict, en over de plaats van gewapend verzet tegen de kolonisatie. Maar allen zijn van oordeel dat deze aanval op de vrije meningsuiting niet onbeantwoord mag blijven. Meer dan ooit zijn originele stemmen in de media nodig, niet in het minst stemmen die het opnemen voor slachtoffers van onderdrukking, kolonisatie, racisme. We roepen daarom op dat burgers bekommerd om free speech Abou Jahjah de kans geven zijn stem in het publieke debat terug te geven. Abou Jahjah verdient een stem in de reguliere mainstream media. 

We dagen onze reguliere mainstream media uit om Abou Jahjah opnieuw aan het werk te zetten als columnist. Want onze samenleving heeft recht op een veelheid van meningen, hoe tegendraads die ook zijn. We roepen ook op om de crowdfundingcampagne van burgerbeweging Movement X ten bate van Abou Jahjah massaal te ondersteunen. Kritische stemmen moeten gekoesterd worden, niet gebroodroofd! 

2. In onze ogen is het ontslag van Jahjah volkomen onterecht 

'Je suis Charlie': zelfs voor het Israëlisch-Palestijns conflict? 

30 personaliteiten uit Noord en Zuid, o.a. Candice Vanhecke, Eric Corijn, Jan Goossens en Philippe Van Parijs. 

Op maandag 9 januari, werd Dyab Abou Jahjah, Brussels activist en schrijver, door de krant De Standaard , waarin hij al drie jaar lang een wekelijkse kroniek had, bedankt. Aanleiding: een Facebook bericht enkele uren na de aanslag met vrachtwagen in Jerusalem die het leven kostte aan vier Israëlische militairen. Dat bericht luidde: “By any means necessary!#Free Palestine” . Het werd snel verduidelijkt door: “Een aanval op bezettende soldaten in een bezet gebied is geen terrorisme! Dat is een verzetsdaad. Het gaat om een recht erkend in het internationaal recht.” Deze stellingname leverde hem een reeks brandende tweets op ook van de Staatssecretaris voor Asiel en Immigratie, Theo Francken, die De Standaard aanmaande zich van de Belgo-Libanese intellectueel te ontdoen. 

Men kan geschokt zijn door het bericht van Dyab Abou Jahjah. Drie vrouwen en een man verloren immers het leven in een aanslag. Een aanslag, die volgens de Israëlische regering, moet worden toegeschreven aan IS. Op zijn minst een overhaaste stelling, ingenomen onmiddellijk na de feiten en tot vandaag niet bevestigd door enige opeising vanwege Daesh. Nochtans werd dit bericht zonder meer overgenomen door vele westerse media. Een minimum aan voorzichtigheid ware nochtans goed geweest, omdat dergelijke conclusies volkomen passen in de propaganda van de staat Israël die de laatste jaren elke vorm van Palestijns verzet systematisch poogt te verbinden aan de terroristische activiteiten van Daesh. De redenering is doorzichtig: zoals Frankrijk, België of nog Duitsland is ook Israël het slachtoffer van de islamterreur. Een Palestijn die zicht verzet tegen de Israëlische bezetting zou dus van dezelfde soort zijn dan een djhadist die opereert in Raqqa of bereid is zich in Europa op te blazen. 

Het is tegen dit wederkerend amalgaan dat Dyab Abu Jahjah is opgekomen. In een tekst gepubliceerd op zijn blog zegt hij te hopen dat IS de strijd van een volk dat decennia lang leeft onder een buitenlandse militaire bezetting niet komt bezoedelen. Hoe dan ook houdt de stichter van Movement X eraan de legitimiteit van de bevrijdingsstrijd voor Palestina te onderstrepen. Niet zozeer door te wijzen op de onhoudbare toestand waarin de Palestijnen leven, slachtoffer van oorlogsmisdaden en op apartheid gelijkende maatregelen. Maar wel door te wijzen op de legitimiteit van hun strijd. Hij verwijst daarbij naar een juridisch kader vitaal voor het behoud van de wereldvrede: het internationaal recht. Dat garandeert inderdaad het recht op verzet aan elk volk dat leeft onder buitenlandse bezetting, met inbegrip van gewapend verzet. De aanval van die zondag tegenover militaire doelen in bezet gebied, kan dus worden toegewezen aan het uitoefenen van zulk recht. 

Men kan het niet eens zijn met de gebruikte methode bij de aanval in Jeruzalem. Men kan het meer in het algemeen niet eens zijn met het gebruik van elke vorm van geweld. Dat geldt voor meerderen onder ons. Dan neemt niet weg dat in de hoger beschreven context en vanuit strikt juridisch standpunt, het mogelijk is dit geweld als legitiem te beschouwen en het in elk geval niet gelijk te stellen met terrorisme. Een dergelijke opinie publiek te uiten zou dus in generlei mate verwerpelijk moeten zijn. En toch heeft het geleid tot de afdanking van een columnist, bekend om het kader van het publieke debat te verbreden en één van de weinige stemmen uit de migratie die telt in het Belgisch mediadebat. In onze ogen is dat ontslag dus volkomen onterecht en het beperkt ook sterk de notie zelf van democratisch debat.  

Dag op dag twee jaar geleden zijn we opgestapt achter de slogan ”Je suis Charlie”, voor de vrijheid van meningsuiting als onaantastbaar recht in onze samenleving. Is dat nu het signaal dat we willen geven aan de jongere generaties? Willen we echt aangeven dat een staatssecretaris vanuit de nationalistische rechterzijde zelf racistische uitschuivers kan maken zonder enig gevolg, de kop kan vragen van een mediafiguur omdat die het Palestijns verzet onder al haar vormen conform aan het internationaal recht ondersteunt? Moeten wij ten allen prijze bewijzen dat de slogan “Je suis Charlie” geldt voor elke meningsuiting, behalve over het Israëlisch-Palestijns conflict? Indien we het spel van het antisemitisme of de volgers van een complottheorie zouden willen spelen zouden we het niet anders aanpakken. 

Maar misschien zijn er in Vlaanderen, of meer algemeen in België, toch nog één of meerdere media in staat een tribune aan te bieden, binnen het raam van recht en democratie, aan persoonlijkheden, ook al hebben ze opinies die ons storen. Dat is in elk geval onze hoop voor de kwaliteit van het publieke debat in dit land, het vrijwaren van de vrijheid van meningsuiting en de opbouw van een pluriculturele samenleving gebaseerd op gerechtigheid en gelijkheid onder de burgers. 

 

Naar aanleiding van een fundraising kan Dyab Abou Jahjah alsnog zijn column verder zetten en deze keer wordt hij betaald door de echte verdedigers van vrije meningsuiting. 

"Wij willen wekelijks de column van Dyab Abou Jahjah blijven lezen. Wij accepteren niet dat hij monddood wordt gemaakt. Daarom verzamelen wij de nodige fondsen om hem in staat te stellen wekelijks zijn column op zijn website te blijven publiceren en te delen met ieder van ons." 

Zijn eerste onafhankelijke democratische column verscheen op 27 januari 2017 in het Engels: 

It is not about defining the boundaries of the debate, it is about dehumanisation.  

The first political conversation that I ever had was at the age of four. I remember myself sitting in in the porch of our village house in Hanine, south Lebanon, together with my mother. It was a sunny day, and we were resting in the shade of our fig tree. The peaceful flow of natural sounds and sun rays was only disturbed by the thrumming noise of helicopters coming from behind the surrounding hills. My mom wanted us to go back inside, to which I objected. She then said, “ Dyab, the Israeli helicopters are coming nearby, it is safer to be inside”. I remember asking her why? Why is it safer? And my mom answered “because these are wicked men, and they might shoot at us”. Few months later, the wicked men did shoot at us. 

After blockading our little village for more than 50 days, the Israelis and their local collaborators attacked and occupied it. I remember that we had to make a run for our lives, me and my mother, who was carrying my six months old baby brother on her arm. We were running uphill together with other neighbours, trying to reach a safe place, but the soldiers spotted us and started shooting. As bullets were whizzing above our heads, some of our neighbours were hit, few centimetres away from me, I saw people falling. I remember the feeling of horror and I recall telling my mother that I was so afraid, and also feeling so ashamed about it. The occupiers then committed a massacre killing some 20 civilians, and then expelled the rest of us by force. They ethnically cleansed us. . 

In my book “between two worlds” that was published in 2003, I extensively told the story of these hard times, but also of the other times when we had to run for our lives in order to escape Israeli bombs and snipers. Three times, our house was burned, plundered or both. Three times, we lost a house and a life and became refugees in our own country. I lived under Israeli occupation between 1982 and 1985, as a teenage student. I was systematically stopped and harassed and beaten, by Israeli soldiers. But luckily, the Lebanese people resisted occupation and defeated it. We did not negotiate, we did not beg, and we did not have any illusions. As a people, we fought back and made the price of occupation unbearable to the occupier. Eventually this led to the liberation of our country in May 2000. After 24 years, we returned to our destroyed village, and we rebuilt our destroyed house in the same spot. We even planted a new fig tree at the porch. If you visit us today, you will think that all these events never took place. It all looks so idyllic and so eternally calm. But we know better.. 

A deep understanding of what Israeli occupation means, and of the tactics and strategies used by it, is something that remains with me, and with a whole generation who experienced the occupation. This experience is not something you can let go. Sure, you do rationalise part of it, so that you can canalise the emotion that it entails and transform it into a form of awareness instead of a perpetual torment. And in that process you grow. But it remains part of who you are. So for me, whenever I am discussing "Israel", I am not just expressing some prejudice based on some faulty information. I am not expressing an ideological position based upon a dogmatic view of the world. My opinions, and positions regarding Israeli occupation in Palestine, and beyond, are based on first-hand experiences of that occupation and of the violence that goes with it. And considering the fact that the occupation of Palestine is of colonialist nature, and is therefore much more extreme in its forms and dynamics, than the occupation of Lebanon, I am aware that what I have experienced under Israeli occupation is nothing compared to what Palestinians do experience today under Israeli colonial rule and occupation. If resistance was legitimate in Lebanon, then it is even more so in Palestine. 

But then comes de Standaard with some abstract notion of the limits of the debate as they define it. A notion that is inconsistent with international law that guarantees the right of occupied peoples to resist occupation, by all means available to them, including armed struggle. That notion of debate is also inconsistent with how de Standaard itself, on its own pages, gave and gives a structural podium to apologists of illegal violence against the Iraqi people, and the Palestinian people. It falls apparently within the boundaries of the debate to justify large scale illegal warfare causing tens of thousands of civilian innocent deaths in Iraq 2003 by columnists of de Standaard, but it is not within these boundaries of the same debate to defend the right of occupied peoples to resist illegal occupation. That newspaper might as well call itself “the double standard”. But what is more disturbing to me is the fact that my right as a victim of Israeli violence --and of crimes against humanity because that is what ethnic cleansing is-- to have a hard stand against the regime that was responsible for the crimes that were committed against me, my family and my people, is not recognised. 

It demands a lot from me to openly speak or write about this. I am aware of the vulnerability of showing the victimisation that is part of my heritage when it comes to the relationship to "Israel". This is not easy, even more so because Arabs are often accused of having a victim mentality, as if these experiences are unreal, or fabricated, and as if our memory is invented. But how can we have a debate on this without recognising the human aspect and the emotional aspect? How is it even moral to subtract this dimension from the whole equation? Turning the debate into a pure political or judicial one is in this case not only reductionist, it is also an onslaught on our humanity and our collective memories as people who suffered and suffer under Israeli violence, occupation and oppression. Within this logic, my narrative, even when it falls under international law, is considered inferior to that of the oppressor and violator of international law. My solidarity with a people that is undergoing the same fate and the same wrath at the hand of the same oppressor, is not recognised in its human dimension and is reduced to some dogmatic predisposition or even racial stereotype. 

I am not only banned from what de Standaard defines as "the boundaries of the debate". By claiming that I violated these boundaries, the newspaper is instigating a criminalisation of my stance, and portraying it as being rooted in a blind form of support of violence and even in racial hatred. I am being dismissed as being anti-Semitic, hence racist, like Marie-Cecile Royen claimed in Le Vif, while in reality I am defending resistance against a racist colonial occupation.. 

This is not neutrality, and it is not respectability, this is bluntly taking the side of the oppressor and disregarding my humanity and my legitimate right to both defend resistance under international law, and to express my subjectivity and emotions as a human being that has a memory and a valid life experience as a victim of violence, and not a perpetrator of violence. This is politically disputable, but above all, it is morally flawed, since it does not only dismiss me as an opinion maker, it also dismisses me as a human being. At this time when dehumanising people who look like me is trending, and is building up a momentum towards a new historical drama, I cannot help but feel that the decision of de Standaard to end collaboration with me is linked to the same historical dynamic, and is therefore much more problematic and more dangerous than it seems.  

(This is a weekly column written by Dyab Abou Jahjah, and powered by the common force of people)

En in het Nederlands

 

Lees meer:

Ten points on the truck attack in Jerusalem

- De Arabische woede het zwijgen opleggen, is geen goed idee 

- Abou Jahjah is slachtoffer van censuur 

- Nu bungelt ook de scalp van Abou Jahjah aan het prikbord van de NVA 

- De bandbreedte van de vrije meningsuiting over Dyab Abou Jahjah 

- Internationale reacties op het ontslag van Dyab Abou JahJah bij De Standaard 

- Ontsnappen aan het perpetuum mobile van geweld in Israël en Palestina 

- Reis mee door Israëlische apartheid en kolonisatie van Palestina 

- Fordham Bans Students for Justice in Palestine

When Violence is Legal 

Een laffe daad om Jahjah te ontslaan

About the Author

Keywords

Activism activismo AEL Al-Zabadani Ali Aarrass Amnesty International ANA Press Anti-Imperialism anti-imperialisme Anti-War antiwar Assad Bart De Wever Bashar Bashar Al-Assad Belgium België Berbers besieged Brussels burkini capitalism Caucasus Chechen Republic of Ichkeria Chechnya China Christians civil rights movement Colonialism conciencia crimes Daesh decolonization democracy derechos humanos De Standaard dignidad Dignity direct democracy Dirty Wars discrimination documentary dogma drones Dyab Abou Jahjah DyabAbouJahjah educación emancipatie Emancipation emirate Enlightenment Europa Europe famine fascisme Feminism Freedom FridayDemos Gaza Genocide geweld Hamas Hezbollah Hong Kong Human Rights identiteit Imperialism Imperialisme Irak Iran Iraq IS ISIS Islam islamophobia Israel Jeremy Schahill Kadyrov klassestrijd kolonialisme letters liberation libertad Madaya Maher media Moe Diab Morocco Movement X Muadamiyat Al-Sham Muslim Muslims National Security Nazarenes North Caucasus Nunca te rindas Obama occupation Occupy Occupy Central Oppression OWS Palestina Palestine patriarchaat Patriarchy propaganda Putin racism racisme Rami Jarrah Reason resistance Revolution Ruslan Russia seksisme self determination sexism Shabbiha Sociale Bewegingen Social Movements solidarity Syria Syrian Revolution SyrianRevolution Syria Revolution Syrische Revolutie Syrië terrorism terrorisme torture Ukraine Ukriane UN Uprising US USA verzet Vrije Meningsuiting VS war crimes weerstand White Helmets Yezidis Zionisme