Een Open Brief aan de Auteurs van de Verklaring van de Verenigde Nationale Anti-Oorlogscoalitie “Wij zijn NIET Charlie Hebdo”

×

Error message

Deprecated function: The each() function is deprecated. This message will be suppressed on further calls in menu_set_active_trail() (line 2405 of /customers/b/5/c/therawrreport.net/httpd.www/includes/menu.inc).

ASSAD is verantwoordelijk voor de humanitaire crisis in Syrië!

Broeders en Zusters van de Verenigde Nationale Anti-oorlogscoalitie (UNAC- United National Antiwar Coalition):

De humanitaire crisis in Syrië kan niet langer worden genegeerd. Van de erkende leiders van de anti-oorlogsoppositie in de Verenigde Staten, en van een leiderschap dat oppositie bouwt door categoriek het imperialisme van de Verenigde Staten uit te dagen, zou men mogen verwachten dat UNAC een verklaring uitbrengt over de grootste humanitaire crisis ter wereld.

Zo'n verklaring is noodzakelijk willen we de kracht van internationale solidariteit ontwikkelen dat noodzakelijkerwijze de ruggegraat moet vormen van een succesvolle poging tot verzet tegen imperialistische oorlogen. Een goed geschreven verklaring dat internationale solidariteit bouwt met het Syrische volk zal een krachtig instrument zijn voor het onderricht van activisten en het opbouwen van een internationale oppositie tegen het imperialisme van de VS. Elke anti-oorlogsactivist zal het UNAC leiderschap in deze zaak van harte welkom heten.

Helaas, UNAC heeft reeds een standpunt ingenomen over de humanitaire crisis in Syrië en dit standpunt brengt het morele gezag van UNAC sterk in gevaar. In de verklaring van 16 januarie 2015, “Wij zijn NIET Charlie Hebdo”, stellen jullie:

“De Verenigde Staten, met de steun van de Fransen, heeft de dood en de verpaupering van honderdduizenden Syriërs veroorzaakt door hun steun, geheim en anderszins, aan de “gematigde” en fundamentalistische strijders, die laatsten met behulp van de geallieerde Golfstaten. De huidige Amerikaanse bombardementen van Syrische locaties blijft de slachting van burgers." ("Wij zijn NIET Charlie Hebdo", United National Antiwar Coalition) 

Ongelooflijk! Een hele paragraaf gewijd aan de humanitaire crisis in Syrië, en op dit moment ook de enige keer dat UNAC überhaupt naar de crisis verwees, en Assad wordt niet eens genoemd!

Waarom zouden onze veroordelingen moeten stoppen met de VS en Frankrijk? Rusland levert luchtmacht aan Assad, die hij gebruikt om burgers te bombarderen. Aangezien de Druzen, en in toenemende mate veel Alawieten, weigeren om in het leger van Assad te vechten heeft de bloeddorstige dictator zich tot Hezbollah en tot strijders uit Iran gericht. Als onze zorg voor Syriërs onze verklaringen motiveert waarom wordt dan de overgrote meerderheid van de Syriërs uitgesloten, zij die lijden onder de brutaliteit van het Assad-regime dat gestimuleerd wordt door buitenlandse mogendheden?

In plaats van een serieuze evaluatie van de oorzaken van de humanitaire crisis in Syrië, vinden we iets wat erg veel lijkt op een verontschuldiging voor Assad, dun versluierd achter anti-imperialistische retoriek. Hadden de schrijvers van deze paragraaf de intentie om de lezer te doen geloven dat het Assad regime geen enkele rol heeft gespeeld in deze crisis? Zoals het nu geschreven staat suggereert deze paragraaf dat de volledige burgeroorlog in Syrië een brouwsel van de VS en haar regionale bondgenoten in de Golfstaten is.

Verwachten de auteurs van deze verklaring nu echt dat wij geloven dat de massale mobilisaties in Syrië in het voorjaar van 2011 geen protesten waren voor democratie en tegen het brutale regime van Assad? Denkt de leiding van UNAC dat Assad's besluit zijn strijdkrachten te gebruiken om deze protesten te onderdrukken geen enkele rol speelde in het veroorzaken van de burgeroorlog? De paragraaf, zoals die nu geschreven staat, suggereert dat deze gebeurtenissen nooit hebben plaatsgevonden of dat ze volledig irrelevant zijn ten aanzien van de huidige crisis!

Menselijke solidariteit bouwen is de ultieme taak van elke anti-oorlogsoppositie maar deze taak kan niet slagen als we de vreselijke realiteit negeren die het Syrische volk maar al te goed kent - Assad vernietigt Syrië. Inderdaad, VS-imperialisme heeft voldoende aangetoond dat het absoluut geen interesse heeft in het redden van Syrië. En ja, de VS, net zoals Rusland, net zoals Iran, grijpen cynisch in in Syrië om hun relatieve geopolitieke situatie te kunnen verbeteren. We kunnen er zeker van zijn dat de Syriërs pijnlijk bewust zijn van het feit dat Mr. Obama niet aan hun kant staat, maar de vraag moet ook aan ons worden gesteld, aan welke kant staan wij als anti-oorlogsbeweging? Staan we achter de Syriërs die dagelijks te lijden hebben onder de luchtaanvallen van Assad en zijn gebruik van chemische wapens, staan we met de miljoenen Syrische vluchtelingen die aan zijn vatbommen en clustermunitie trachten te ontsnappen, of staan we met Assad? Er bestaat geen middenweg bij dit soort morele keuzes. Ons gevoel van internationale solidariteit en onze plicht tot waarheidsgetrouwe weergave eisen dat we erkennen wat de wereld reeds weet: Assad is verantwoordelijk voor de humanitaire crisis in Syrië. De moedige inspanningen van een netwerk van activisten in Syrië, de Lokale Coördinatie Comités in Syrië en het werk van de burger journalisten hebben internationale fact finding missies gedwongen te concluderen dat Assad verantwoordelijk is voor massale oorlogsmisdaden maar UNAC vertikt het zijn naam te noemen!

Laten we, bij wijze van contrast met de positie van UNAC over de crisis in Syrië, de verklaring van Amnesty International onder de loep nemen daarbij in gedachten houdend dat deze niet pretenderen een massabeweging tegen oorlog en imperialisme te bouwen. Niettegenstaande het feit dat de tragische statistieken van de crisis reeds ver die van Amnesty International overtreffen en niettegenstaande het feit dat de organisatie angstvallig vermijdt partij kiezen in het conflict is hun verklaring een ondubbelzinnige veroordeling van het Assad-regime:

“Drie jaar na de pro-democratische protesten, die in het voorjaar van 2011 begonnen, blijft Syrië in een mensenrechten- en humanitaire crisis zitten. De Verenigde Naties noteren meer dan 9 miljoen Syriërs als vluchtelingen en intern ontheemden, wat dit tot de grootste vluchtelingencrisis ter wereld maakt. Tienduizenden burgers van over heel Syrië, waaronder kinderen, worden gedwongen tot een leven van ontberingen onder bezetting. Het merendeel van de belegeringen wordt opgelegd en onderhouden door troepen die loyaal zijn aan de regering van president Bashar al-Assad. Anderen werden opgeworpen door oppositie en andere niet-statelijke gewapende groeperingen.

Burgers blijven aan de ontvangende kant van frequente willekeurige aanvallen van Syrische regeringstroepen. Regeringstroepen blijven ook andere ernstige schendingen plegen, waaronder oorlogsmisdaden, zoals willekeurige detentie, foltering, gedwongen verdwijningen en buitengerechtelijke executie. De documentatie van Amnesty levert nieuw bewijsmateriaal dat dergelijke misdaden wijdverspreid en systematisch zijn, op een steeds grotere schaal worden gepleegd en als onderdeel van het overheidsbeleid. We hebben ook bewijs dat de overheid zich richt op specifieke groepen zoals medische hulpverleners en journalisten. Veel Syriërs zijn het slachtoffer van gedwongen verdwijningen.

Amnesty International heeft ook misbruiken gedocumenteerd die door gewapende oppositiegroepen werden gepleegd, waaronder de aanval door de Islamitische Staat van Irak en al-Sham (ISIS) op minderheidsgroepen. In de gebieden die zij onder controle hebben heeft ISIS talrijke serieuze schendingen van rechten begaan, waaronder enkele die neerkomen op oorlogsmisdaden zoals ontvoeringen, willekeurige detentie, marteling en andere vormen van mishandeling en wederrechtelijke moorden."

Amnesty International's groet naar “objectiviteit” dwingt hen om verkeerdelijk de Islamitische Staat bij de gewapende oppositie tegen Assad te categoriseren. Door de Islamitische Staat op één hoop te gooien met de oppositie negeert Amnesty International de goed gedocumenteerde realiteit dat het net de oppositie is die de last van de strijd tegen IS heeft gedragen.

We moeten ons verontschuldigen voor dit uitgebreid citaat, maar zelfs de gebrekkige poging van Amnesty International om een “evenwichtige' beoordeling van de gebeurtenissen in Syrië te schetsen steekt nog steeds met kop en schouder boven de laffe weigering van UNAC om Assad nog maar te vermelden.

De vraag moet gesteld worden aan de auteurs van het UNAC document, waarom de weigering om de grootste oorlogsmisdadiger in Syrië te identificeren?

Is niet het bouwen van menselijke solidariteit de uiteindelijke taak van onze anti-oorlogsoppositie? Hoe anders kunnen we strijden tegen de mensonterende propganda dat het imperialisme gebruikt om oorlogen te rechtvaardigen als we niet eens de moed kunnen opbrengen om solidair te staan met miljoenen lijdende mensen? Hoe kunnen we internationale solidariteit bouwen als we voorbijgaan aan de realiteit van het Syrische volk.

De verklaring "Wij zijn NIET Charlie Hebdo!" is op andere manieren een zeer krachtige afwijzing van imperialistisch cynisme en grandstanding, de afwijzing van islamofobie is vooral prijzenswaardig, maar de paragraaf over de crisis in Syrië is een gifpil! Nu de humanitaire crisis niet langer genegeerd kan worden zal het gif zijn werk doen. Kan UNAC haar onwil overwinnen om te erkennen dat Assad verantwoordelijk is voor de crisis? De lichaampjes van kinderen spoelen aan op de stranden, honderdduizenden vluchtelingen stromen over de grenzen van Europa maar het bittere gif van een verklaring die er zelfs niet in slaagt Assad met rozenblaadjes te raken compromitteert de morele autoriteit van UNAC om solidariteit uit te drukken met zovele miljoenen die lijden.

In de mate dat de vernietiging van Syrië heeft plaatsgevonden met de instemming van de Obama administratie is de overheid van de VS mede verantwoordelijk voor de ontplooiing van de tragedie.

Maar de UNAC verklaring verwerpt niet de inactie van Obama ten aanzien van de massale oorlogsmisdaden van het Assad-regime. In plaats daarvan suggereert de UNAC verklaring belachelijk dat de humanitaire crisis vooral het gevolg is van de Amerikaanse luchtaanvallen. Natuurlijk heeft de nep "War on Terror" tegen de Islamitische Staat van de Amerikaanse regering enkel bijgedragen aan de ellende van het Syrische volk, maar hier moet worden toegevoegd dat de Syrische oppositiegroepen hebben opgeroepen om de luchtaanvallen van de VS te beëindigen, zelfs als Assad het luchtruim met de VS jets deelt!

De UNAC verklaring schrijft de crisis ook toe aan de door de Golf monarchieën geleverde wapens, maar moet het Syrische volk veroordeeld worden als het zichzelf verdedigt? Als we bezig zijn met het veroordelen van geweld dan dienen we te beginnen met het Assad regime en diens gewelddadige onderdrukking van de massale en vreedzame demonstraties voor de democratie.

UNAC kan niet haar verzuim om Assad te veroordelen verdoezelen door hard te oordelen over andere actoren. De cijfers spreken voor zich: het dodenaantal bewijst dat de directe oorzaak van “de verpaupering van honderdduizenden Syriërs” in de eerste plaats, en zonder ernstige bezwaren, het terroristische regime van Assad is. Zelfs de Islamitische Staat ziet er amateuristisch naast Assad.

Assad is verantwoordelijk voor de crisis en dit met de instemming van de Obama administratie. Met andere woorden, het Amerikaanse imperialisme zou een einde kunnen maken aan de slachting indien het dit wenste.

Echter, de richting van UNAC voor de anti-oorlogsbeweging leidt ons weg van een veroordeling van de passiviteit van de Obama regering in het aanzicht van een vreselijke humanitaire crisis.

Eerder dan de Obama regering te vermanen voor diens toelating van het verdere ontvouwen van de crisis stelt UNAC voor dat we marcheren om de soevereiniteit van het Assad-regime te verdedigen!

Het is duidelijk dat de anti-oorlogsstrategie van UNAC gebaseerd is op de versleten Amerikaanse traditie van isolationisme. UNAC heeft deze traditie nieuw leven ingeblazen met kritische taal over imperialisme, maar haar onwil om internationale solidariteit te bouwen, of zelfs maar de oorlogsmisdaden van een dictator te veroordelen, onthullen de isolationistische inhoud van de anti-oorlogsstrategie van UNAC.

Zou Assad veroordelen betekenen dat de Amerikaanse imperialistische politiek in het Midden-Oosten wordt gerechtvaardigd? Imperialisme zal eender wat creëren wat nodig is voor de rechtvaardiging van haar oorlogen. Haar hielenlikkers en propagandamachines werken continue om te liegen en te bedriegen. Om de confrontatie met deze leugens aan te gaan hoeven we enkel maar eerlijk en duidelijk te spreken. Onze zaak tegen de imperialistische oorlog zal op de waarheid worden gebouwd anders tuimelt het als een kaartenhuisje in elkaar. Toen onze anti-oorlogsoppositie schreeuwde “Niet in Onze Naam”, tegen de plannen van Bush om cynisch gebruik maken van de tragedie van de terreuraanslagen op het World Trade Center hebben we ook niet getracht te mobiliseren tegen de imperialistische oorlog door de ontkenning van de barbaarsheid van de aanval op New York. We hebben Bin Laden niet proberen te verontschuldigen of de tragedie ontkend. We weigerden standvastig het morele gezag toe te kennen aan het imperialisme om oorlog te voeren in onze naam.

Helaas, echter, nu de morele autoriteit van onze eigen beweging in het geding is, kunnen we serieus voorstellen een anti-imperialistische anti-oorlogsbeweging te bouwen waarbij we de realiteit negeren dat voor reeds vier jaar de Arabische massa's een strijd van leven en dood voeren voor democratie? Ja, uiteraard wil het imperialisme manipuleren, verdraaien en vervormen, dat valt te verwachten, maar de massabewegingen van de Arabische lente waren niet het werk van imperialistische handlangers. Is het buiten onze visie en moed om solidariteit met deze bewegingen op te bouwen zelfs als we tegen de imperialistische oorlog strijden? Wie is onze echte bondgenoot in de strijd tegen het imperialisme, een bloeddorstige dictator of de mensen die opstonden tegen hem en democratie eisten? Kunnen de auteurs van de UNAC verklaring niet zien dat alleen de Arabische massa's zelf, en hopelijk met de solidariteit van onze anti-oorlogsbeweging, in staat zijn om de schade die door Sykes en Picot is aangericht te overwinnen? De strijd voor de democratie is de strijd voor zelfbeschikking; het is objectief genomen een anti-imperialistische strijd. Het bouwen van solidariteit met de strijd voor zelfbeschikking is niet enkel maar een optie voor onze beweging; het moet onze prioriteit zijn!

Wil de rol die Jabhat Al-Nusra in de gewapende oppositie tegen Assad speelt betekenen dat we de democratische strijd moeten verlaten en opgeven voor verloren? Eerst en vooral, terwijl we ons bezighouden met het veroordelen van imperialistisch beleid, moeten we erkennen dat Nusra pas aan kracht won nadat de Obama administratie heel bewust de rug had gedraaid naar de democratische oppositie, wel lippendienst deed aan mensenrechten en democratie maar wat op het einde duidelijk niets meer dan wat handen wringen bleek. Zal onze anti-oorlogsoppositie het beschamend voorbeeld van Obama volgen? Keer op keer komen we terug op de fundamentele morele imperatieven die onze inspanningen om een beweging tegen de oorlog te bouwen moeten drijven: de politiek en de rol van Nusra in de gewapende oppositie tegen Assad is irrelevant ten opzichte van onze morele verplichting de burgers te verdedigen die door Assad worden gemarteld, tot de dood uitgehongerd en gebombardeerd. Als er enige hoop op een democratisch alternatief voor Assad en sektarisch jihadisme bestaat dan zal dit enkel en alleen kunnen gevonden worden bij de Syrische massa's en het is absurd voor ons om van hen te eisen dat zij zich aanpassen, in hun verschrikkelijk wanhopige toestand, naar onze smaak voordat wij onze morele plicht eren om de oorlogsmisdaden van een dictator aan de kaak stellen.

Islam is een fundamenteel onderdeel van het culturele erfgoed van Syrië. Het is onvermijdelijk dat moslims, en dat de onderdrukte soennitische moslimmeerderheid Syrië, een leidende rol spelen in de strijd tegen Assad. Anders verwachten is gewoon absurd. Als we onze morele plicht verlaten om op te komen voor mensenrechten en democratie enkel omdat mensen, die onze solidariteit nodig hebben, openlijk hun geloof in de Islam uitdrukken dan nemen we een houding aan die kwalijk naar chauvinisme en Islamofobie ruikt.

Onze anti-oorlogsoppositie heeft twee goede voorbeelden gesteld die dienen gevolgd te worden. We hebben onvoorwaardelijk Israël's recente oorlog in Gaza veroordeeld. Onze veroordeling liet zich niet afschrikken door de constante verwijzingen naar Hamas in de Amerikaanse media en hun, grotendeels ineffectieve, raketaanvallen. Dit was een moedig en principieel standpunt in de verdediging van het Palestijnse recht op zelfbeschikking en van de mensenrechten van de Palestijnen. Ook heeft UNAC een duidelijke verklaring uitgebracht ter verdediging van de democratische rechten van de leden van de Moslim Broederschap in Egypte, die het doelwit zijn van de VS en van de Saudi-gesteunde staatsgreep. We dienen deze zelfde redenering toe te passen voor onze positie met betrekking tot de strijd voor zelfbeschikking van het Syrische volk.

Bovendien, als we tegen de nep “War on Terror” strijden moeten we een alternatief kunnen aanbieden. Kunnen we echt aan het Syrische volk voorstellen dat Assad een alternatief is voor de Islamitische Staat? Moesten Syriërs zelf geloven dat Assad het IS-alternatief is dan zouden ze wel toetreden tot het leger van Assad om tegen IS te strijden, maar zelfs Assad heeft toegegeven dat hij op buitenlandse strijders moet vertrouwen om zijn regime te steunen. Het alternatief voor sektarisch jihadisme is ook het alternatief voor dictaturen; het enige alternatief is de strijd voor democratie.

Hoe moeten we ons verzetten tegen deze nep “War on Terror”? We moeten solidariteit met de strijd voor democratie opbouwen; we moeten respect voor mensenrechten eisen, voor een einde aan martelingen en voor een einde aan de bombardementen op de burgerbevolking.

We moeten naar het Syrische volk zelf richten en horen wat zij te zeggen hebben. Herhaaldelijk, en in diverse verklaringen, eert UNAC het recht van de Syriërs 'op zelfbeschikking', maar niettegenstaande de woorden keer op keer worden herhaald, worden ze steevast als basis gebruikt om elke vorm van kritiek op het Assad-regime te verwerpen: de positie van UNAC is de verdediging van de soevereiniteit van het Assad-regime en daardoor plaatst UNAC zich in oppositie van de Syrische strijd voor zelfbeschikking.

De smeekbede van de Syriërs is eenvoudig: Stop de bombardementen! De vraag naar een "No Fly Zone", voor een humanitaire interventie komt tegen de oppositie van de Obama administratie en wordt aangevoerd door de Syriërs zelf.

De grimmige realiteit van de crisis in Syrië creëert de druk voor een humanitaire interventie. Talloze tandeloze resoluties van de Verenigde Naties hebben de crisis niet doen weggaan, integendeel, en deze bedreigt nu de stabiliteit van Europa. Echter, de verklaring van UNAC, “Wij zijn NIET Charlie”, vermijdt angstvallig de discussie. In plaats van moedig te worstelen met het pleidooi voor menselijke solidariteit van het Syrische volk en te worstelen met de uitdaging die dit voorstelt voor onze inspanningen om een waarachtige anti-oorlogsbeweging op te bouwen balanceert de UNAC verklaring heel voorzichtig tot iets wat uitmondt op een laffe verontschuldiging voor Assad met een veroordeling van de Amerikaanse interventie in Libië (op basis van een balans die, net als de discussie over Syrië, er maar niet in slaagt om iets deftigs over de democratische strijd tegen Gaddafi te zeggen). Alsof de zaak zo eenvoudig kon worden beslecht. De auteurs van de UNAC verklaring wensen klaarblijkelijk de vraag van de Syriërs te negeren, net zoals de wereldleiders proberen de humanitaire crisis te negeren, maar de crisis zal niet verdwijnen. Aangemoedigd door onze stilte zal Assad zijn terreur vanuit de lucht blijven doen regenen.

Hoe zullen we antwoorden op de schreeuw van onze Syrische broeders en zusters om een einde te maken aan de bombardementen? Deze discussie dient gevoerd te worden! Dit is een ernstige uitdaging voor het verdere verloop van onze huidige anti-oorlog oppositie. UNAC heeft voor oktober opgeroepen tot een maand van mobilisaties tegen alle oorlogen van de VS, met inbegrip van, en heel bijzonder, "humanitaire interventies". Deze mobilisatie plaatst ons tegenover het Syrische volk! Het is noodzakelijk dat we deze handelswijze heroverwegen!

VS-imperialisme kan binnenkort worden gedwongen om in te grijpen in Syrië enkel omdat de stroom van vluchtelingen Europa dreigt te destabiliseren. "Mission creep" vanaf de eerste verklaarde doelstellingen van een dergelijke "humanitaire interventie" is te verwachten. Ja, het Amerikaanse imperialistische beleid zal steeds een imperialistisch beleid blijven. Hoe zullen we dan reageren op deze humanitaire crisis en hoe kunnen we voorkomen dat imperialisme de crisis voor haar eigen doeleinden manipuleert? De Syriërs, in hun strijd voor zelfbeschikking, iets wat UNAC constant benadrukt, pleiten voor een No Fly Zone en als zodanig is die vraag heel specifiek. Kunnen we op dezelfde wijze reageren op de oproep van de Syriërs voor solidariteit en dezelfde moedige afwijzing toepassen van imperialistische politiek die we opwierpen na de aanslag op het World Trade Center? Kunnen we inspelen op de crisis in Syrië en tegelijkertijd de discussie in een kader plaatsen dat de machinaties van imperialisme beperkt? We moeten trachten dit te doen, want we kunnen niet zomaar voorbijgaan aan deze humanitaire crisis of het behandelen als ware het een onvermijdelijke, natuurramp. Dat zou alleen onze beweging haar morele autoriteit kosten, waardoor we niet in staat zullen zijn om te mobiliseren en om aan internationale solidariteit te bouwen, die nodig zal zijn om een einde te maken aan imperialistisch avonturisme.

De discussie die voor ons ligt is moeilijk, maar zal niet weggaan. Het Syrische volk heeft aangetoond dat zij gehoord zullen worden, hetzij in Syrië, waar ze met moeite het despotisme van Assad overleven of bij het vluchten van diens bewind van terreur, ze dwingen ons hoedanook de kwestie onder ogen te zien. De oproep tot een humanitaire interventie ligt op tafel. Als we willen verdergaan als een anti-oorlogsalternatief dan moeten we dringen hun oproep tot solidariteit in overweging nemen.

Als wij op deze humanitaire crisis niet reageren zullen we niet in staat om een moreel alternatief te bieden wanneer het VS-imperialisme, tot actie gedwongen vanwege de destabilisatie van Europa, cynisch de crisis voor eigen doeleinden manipuleert. En we kunnen niet serieus op de crisis reageren zonder te erkennen dat Assad in de eerste plaats verantwoordelijk is voor de vernietiging van Syrië.

Broeders en zusters van UNAC, isolationisme is nooit een effectieve basis voor oppositie tegen de imperialistische oorlog geweest. De enige echte basis voor een massale oppositie tegen oorlog moet een geest van internationale solidariteit zijn. UNAC kan en moet een belangrijke rol spelen in de opbouw van deze geest van solidariteit maar het vermogen om dat te doen wordt ondermijnd door een weigering in solidariteit te staan met het Syrische volk, dat zich tegen Assad verzet.

We roepen UNAC op om in solidariteit te staan met de mensen van Syrië. Het bouwen van echte internationale solidariteit zal ons vermogen om imperialistische politiek in het Midden-Oosten uit te dagen niet compromitteren. integendeel, imperialisme kan juist alleen effectief worden uitgedaagd door het opbouwen van deze internationale solidariteit.



Door 'Anti-War Committee in Solidarity with the Struggle for Self-determination'

Wie meer informatie wenst of wil tekenen hetzij als individu of met je organisatie gelieve hier een berichtje te sturen:
realantiwargroup@gmail.com

 

About the Author

Keywords

Activism activismo AEL Al-Zabadani Ali Aarrass Amnesty International ANA Press Anti-Imperialism anti-imperialisme Anti-War antiwar Assad Bart De Wever Bashar Bashar Al-Assad Belgium België Berbers besieged Brussels burkini capitalism Caucasus Chechen Republic of Ichkeria Chechnya China Christians civil rights movement Colonialism conciencia crimes Daesh decolonization democracy derechos humanos De Standaard dignidad Dignity direct democracy Dirty Wars discrimination documentary dogma drones DyabAbouJahjah Dyab Abou Jahjah educación emancipatie Emancipation emirate Enlightenment Europa Europe famine fascisme Feminism Freedom FridayDemos Gaza Genocide geweld Hamas Hezbollah Hong Kong Human Rights identiteit Imperialism Imperialisme Irak Iran Iraq IS ISIS Islam islamophobia Israel Jeremy Schahill Kadyrov klassestrijd kolonialisme letters liberation libertad Madaya Maher media Moe Diab Morocco Movement X Muadamiyat Al-Sham Muslim Muslims National Security Nazarenes North Caucasus Nunca te rindas Obama occupation Occupy Occupy Central Oppression OWS Palestina Palestine patriarchaat Patriarchy propaganda Putin racism racisme Rami Jarrah Reason resistance Revolution Ruslan Russia seksisme self determination sexism Shabbiha Sociale Bewegingen Social Movements solidarity Syria SyrianRevolution Syrian Revolution Syria Revolution Syrische Revolutie Syrië terrorism terrorisme torture Ukraine Ukriane UN Uprising US USA verzet Vrije Meningsuiting VS war crimes weerstand White Helmets Yezidis Zionisme